एक अनासक्त क्रान्तिकारी

प्रधानमन्त्री कृष्णप्रसाद भट्टराईले नोनालाई मन्त्री बन्न कर गर्दै मन्त्रालय रोज्न अनुरोध गर्दा पनि उनको जवाफ थियो, ‘म मन्त्री बन्दिन, पार्टीको काममै रमाएकी छु । ’ एउटा जमाना यस्तो पनि थियो- सामान्य मानिसहरू ‘खबर कागज’ वा ‘अखबार’ भनेको ‘गोरखा पत्र’ भन्थे, ‘टूथपेस्ट’ भनेको ‘कोलगेट’ भन्थे । हिजोआज धेरैले युवाको अर्थमा जेञ्जी भन्छन्: हामी पनि जेञ्जी हुँदा यस्ता थियौं, यसो गर्थ्यौं आदि यद्यपि जेञ्जीले सबैका लागि ‘युवा’ को पगरी थामिदिन सक्दैन । २०८२ को भदौ २३-२४ को घटनापछि आफूलाई ‘जेञ्जी’ घोषित गर्नु युवाहरूमाझ फेसन जस्तै भएको थियो र अझै छ ।

सुदूर गाउँका नवयुवाहरू समेत आफूलाई जेञ्जी भन्दा गौरव गर्छन् । उनीहरूमध्ये अधिकांशले बुझेको जेञ्जी हुनु भनेको पुराना खासगरी दलहरूमा आबद्ध नेता कहलिएका मानिसहरूको विरोधमा उभिनु हो । पुराना दलका नेतालाई उनीहरू वेकम्मा, भ्रष्ट र मुलुक लुटिखान पल्केका मानिसका रूपमा लिन्छन् । तर तिनीहरूको यस्तो धारणा आंशिक मात्रै सत्य हो ।

पुराना धेरै नेताले प्रजातन्त्र प्राप्तिका लागि कठोर संघर्ष गरेका थिए, उनीहरूले त्यो त्याग नगरेको भए आज पनि हाम्रा लागि प्रजातन्त्र टाढाकै विषय हुन सक्थ्यो । यस्ता धेरै नेता बितेर गइसके पनि इमान्दार, त्यागी र मुलुकका लागि केही गरौं भनेर लागिरहेका पुराना मानिस अझै कम छैनन् । त्यसैले सबैलाई एउटै टोकरी हाल्नु उचित होइन ।